KONU : Müslümanların birbirleriyle savaşmasının, anlaşmazlıklarını silahlı çatışma yoluyla çözmeye çalışmasının ve mümin kanı dökülmesinin İslam ahlakına açıkça aykırı olduğuna ilişkin müvekkilin genel değerlendirmeleri ile; Pakistan ile Afganistan arasında yaşanan son çatışmaların da bu doğrultuda kabul edilemez olduğu ve bu ihtilafların bir an önce ortadan kaldırılması gerektiğine dair müvekkilin görüş ve çözüm önerilerinin Sayın Mahkemenize sunulmasıdır.
Müvekkil, kendisine imkan tanınması halinde İslam dünyasında yaşanan bu ve benzeri anlaşmazlıkların Kuran’a dayalı sevgi, barış ve kardeşlik anlayışı çerçevesinde çözüme kavuşturulabileceğini belirtmektedir.
Ayrıca müvekkilin, her türlü silahlı çatışmayı ve kan dökülmesini açıkça reddeden yaklaşımının; dosyada kendisine isnat edilen “silahlı suç örgütü” iddiasıyla hiçbir şekilde bağdaşmadığının ortaya konulması; kişiliğinin ve düşünce yapısının bu yönüyle de anlaşılması hususunun Sayın Mahkemenizin takdirine arz edilmesidir.
AÇIKLAMALAR:
Müvekkilin konuya ilişkin değerlendirmeleri şu şekildedir:
Son günlerde Pakistan ile Afganistan arasında sınır hattında meydana gelen silahlı gerilim ve karşılıklı askeri hareketlilik, iki Müslüman ülke arasında çatışma riskini artırmış ve bölgede ciddi bir istikrarsızlık ortamı oluşturmuştur. Taraflar arasında yaşanan bu gerilim, zaman zaman fiili çatışmalara dönüşmüş ve can kayıplarına yol açmıştır.
Müslüman toplumları doğrudan ilgilendiren bu gelişmeler, İslam kardeşliği ve birlik anlayışı bakımından ayrıca değerlendirilmesi gereken bir durum ortaya çıkarmıştır.
İslam dini, müminlerin birbirleriyle kardeş olduklarını hükme bağlamış; aralarındaki ihtilafların sulh ve adalet yoluyla giderilmesini emretmiştir. Mümin kanı akıtmanın haram kılındığı, Müslümanların ayrılığa düşmemesi ve birlik içinde hareket etmesi gerektiği Kuran’da açık hükümlerle bildirilmiştir.
Bu çerçevede, Müslüman toplumlar arasında meydana gelen silahlı çatışmaların ve ihtilafların savaş yoluyla çözülmeye çalışılmasının İslam ahlakıyla bağdaşmadığı açıktır. Müslümanların birbirlerine karşı silah kullanması, kardeşlik hukukunu zedeleyen ve Allah’ın emirlerine aykırı sonuçlar doğuracak bir durumdur.
Son dönemde Pakistan ile Afganistan arasında yaşanan çatışmalar da bu bakış açısı kapsamında değerlendirilmelidir. Müvekkil, Müslümanlar arasında meydana gelen her türlü silahlı gerilimin, Kuran’ın birlik, kardeşlik ve sulh çağrısı doğrultusunda sona erdirilmesi gerektiğini ifade etmektedir.
Müvekkilin konuya ilişkin değerlendirmelerinin devamı ise aşağıda arz edilmektedir:
Müslümanların Birbirine Kardeş Kılındığı ve Haksız Yere Bir Cana Kıymanın Haram Olduğu Kuran’da Açıkça Bildirilmiştir
Allah, insan hayatını kutsal kılmış ve haksız yere bir insanın öldürülmesini ağır bir suç olarak bildirmiştir:
“Kim bir cana kıymamış veya yeryüzünde bozgunculuk çıkarmamış bir kimseyi öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüş gibi olur…” (Maide Suresi, 32)
Bu ayet, insan hayatının dokunulmazlığını açık biçimde ortaya koymaktadır. Bunun yanı sıra Allah, müminlerin birbirlerine karşı konumunu da açıkça belirlemiştir:
“Müminler ancak kardeştirler. Öyleyse kardeşlerinizin arasını düzeltin…” (Hucurat Suresi, 10)
Bu hükümler, Müslümanların birbirlerine karşı düşman değil; kardeş olduklarını ortaya koymaktadır. Kardeşlik hukuku ise çatışmayı değil; sulhu ve adaleti gerektirir.
Müslümanlar Arasında Çatışma Çıkması Halinde Çözüm Savaş Değil Sulhtur
Allah, Müslümanlar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde izlenecek yolu da açıkça bildirmiştir:
“Eğer müminlerden iki grup birbirleriyle savaşırlarsa aralarını düzeltin…” (Hucurat Suresi, 9)
Bu ayet, Müslümanlar arasında bir çatışma olması durumunda; çözümün savaşın sürdürülmesi değil, derhal arabuluculuk ve sulh sağlanması olduğunu emretmektedir. Allah Müslümanlara, çatışmanın sürdürülmesini değil; zulmün engellenmesini ve ardından tarafların adaletle barıştırılmasını bildirmektedir. Nihai hedef, Müslümanlar arasında yeniden kardeşliğin tesis edilmesidir.
Dolayısıyla Kuran’ın ortaya koyduğu model; Müslümanların birbirlerine karşı güç kullanmasını kabul etmeyen ve ihtilafın büyümeden sona erdirilmesini emreden bir yaklaşımdır.
Bu çerçevede, Müslüman iki ülke arasında meydana gelen her türlü silahlı gerilim, Kuran’ın açık hükümleri doğrultusunda, sürdürülmesi değil; ivedilikle sona erdirilmesi gereken bir ihtilaf niteliğindedir.
Müslümanların “Birlik İçinde Olmaları” Allah’ın İlahi Emridir
Allah, Müslümanların bölünüp parçalanmalarını değil; birlik içinde olmalarını açık bir emir olarak bildirmiştir:
“Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın; parçalanıp ayrılmayın…” (Al-i İmran Suresi, 103)
Bu ayet, Müslüman toplumların kendi aralarında ayrılığa düşmemelerini, ihtilaflarını büyüterek düşmanlığa dönüştürmemelerini ve ortak bir inanç zemini üzerinde BİRLEŞMELERİNİ emretmektedir.
Bir başka ayette ise:
“Allah’a ve Resulüne itaat edin; çekişip birbirinize düşmeyin. Sonra gevşersiniz ve gücünüz gider…” (Enfal Suresi, 46)
buyrularak, Müslümanlar arasındaki iç çekişmenin zayıflığa ve güç kaybına yol açacağı açıkça bildirilmiştir.
Güçlüye Karşı Çekingen, Zayıfa Karşı Saldırgan Bir Tutum İslam Ahlakıyla Bağdaşmaz
Bazı insanlar, bir ahlak bozukluğu olarak, gücünün yettiğine yönelir; kolay gördüğüne saldırır. Güçlü olanın haklarına karşı saygı gösterip temkinli davranırken, zayıf gördüğüne karşı cesur ve saldırgan davranır. Bu tutum, İslam ahlakına tamamen aykırıdır.
Ülkeler arasında tarih boyunca görülen siyasi hareketlere bakıldığında da zaman zaman dikkat çeken yanlış tutumlardan biri, işte bu güç dengesine göre hareket etme anlayışıdır. Kendinden güçlü görülen taraflara karşı uzlaşmacı bir dil benimsenmekte, onlarla çatışmaya girilmemekte, hatta onlara her türlü kolaylık ve yardım sağlanabilmektedir. Misliyle karşılık verileceği bilindiğinde ise, böyle saldırgan bir cesaret ortaya çıkmamaktadır.
Buna karşın daha zayıf olduğu düşünülen taraflara karşı güç kullanma eğilimi gösterilmesi; siyasi bir hesap gibi görünse de, İslam ahlakı bakımından kabul edilebilir değildir.
Karşısındaki ülkenin din kardeşi olması, Müslüman kanı dökmenin haram oluşu, kardeşlik hukukunun gerekliliği ikinci plana itilebilmektedir. Zor durumda olan bir ülke fark edildiğinde, askeri ya da ekonomik olarak daha zayıf olduğu düşünüldüğünde, üstünlük hissi oluştuğu anda saldırganlaşma ve güç kullanma eğilimi ortaya çıkabilmektedir. Özellikle de kendilerinden güçsüz olduğu için karşılık veremeyeceğinden emin oldukları ülkeler için bunu yapabilmektedirler.
Oysaki bir ülkenin askeri, ekonomik veya teknolojik bakımdan daha zayıf olması; ona karşı güç kullanmayı meşru hale getirmez. Hele ki taraflar Müslüman ise, bu durum daha ağır bir sorumluluk doğurur. Müminlerin canına kasteden bir eylem, şartlara ve güç dengelerine göre helal veya haram olmaz; her durumda haramdır.
Dolayısıyla karşı tarafın misliyle karşılık vereceği bilinen durumlarda çekingen davranıp, zayıf olduğu düşünülen taraflara karşı daha kolay güç kullanılması; İslam ahlakına, adalet anlayışına ve kardeşlik hukukuna aykırıdır. Bu yaklaşım adalet değil, güç hesabıdır.
İSLAM İSE GÜCE GÖRE DEĞİL, HAKKA GÖRE DAVRANMAYI EMREDER.
Müslüman’ın ölçüsü “karşılık verir mi vermez mi” hesabı değildir; Allah’ın emridir. ÜSTÜNLÜK KURMAK DEĞİL; ADALETLE HAREKET ETMEK ESASTIR.
Müslümanların birbirlerine karşı olmaları haramdır. Bu nedenle Müslüman toplumların birbirleriyle savaşması Kuran’ın açık hükümleri bakımından asla kabul edilebilir değildir. Allah müminleri bölünmeye değil, birleşmeye çağırmaktadır. İslam dünyasının güçlenmesi, ancak birlik ve kardeşlik zemininde mümkün olabilir. Güçlü-zayıf hesabı yapmak değil; kardeşliği korumak esastır. İslam dünyasında yaşanacak böyle bir iç çatışma ise hem dini hem siyasi hem de insani bakımdan büyük zararlara yol açacak bir hatadır.
Bu çerçevede Pakistan ile Afganistan arasında yaşanan gerilim de, Kuran’ın birlik ve kardeşlik emri doğrultusunda değerlendirilmesi gereken bir durumdur.
Hz. Yusuf’un Halim ve Şefkatli Üslubu Müslümanlar İçin Örnek Olmalıdır
Kuran’da anlatılan Hz. Yusuf kıssası, Müslümanların zor şartlar altında dahi nasıl üstün bir ahlak sergilemeleri gerektiğini göstermektedir.
Hz. Yusuf:
- Kardeşleri tarafından kuyuya atılmış,
- Köle olarak satılmış,
- İftiraya uğramış,
- Haksız yere zindana atılmıştır.
Buna rağmen ne zindandaki müşriklere karşı sert bir tavır göstermiş ne de kendisine büyük kötülükler yapan kardeşlerine karşı intikamcı davranmıştır. Zindanda müşriklere hitap ederken dahi halim, şefkatli ve mülayim bir üslup kullanmıştır:
“Ey zindan arkadaşlarım! Ayrı ayrı birçok ilahlar mı hayırlıdır, yoksa kahhar olan bir tek Allah mı?” (Yusuf Suresi, 39)
Kardeşlerine ise:
“Bugün size kınama yok. Allah sizi bağışlasın…” (Yusuf Suresi, 92)
demiştir. Kendisine her türlü kötülüğü yapmış da olsalar, güç kendisinden yana geçtiğinde intikam veya çatışmayı değil; affı tercih etmiştir.
Bu üstün ahlak, Müslümanlar için çok güzel bir örnektir. Müslüman toplumlar da güç üstünlüğü elde ettiklerinde ASLA SERTLİKTEN YANA BİR TAVIR SERGİLEMEMELİ; PEYGAMBER AHLAKINI ÖRNEK ALMALIDIR.
İslam ahlakı; SALDIRGANLIĞI DEĞİL SULHU, ÜSTÜNLÜK TASLAMAYI DEĞİL ADALETİ esas alır.
Müvekkilin Kuran’a Dayalı Çözüm Yaklaşımı
Müvekkil, Müslüman toplumlar arasındaki ihtilafların yalnızca siyasi veya diplomatik yöntemlerle kalıcı biçimde çözülemeyeceğini; asıl çözümün Kuran’a dayalı sevgi, kardeşlik ve iman bilincinin güçlendirilmesinden geçtiğini ifade etmektedir.
Allah Kuran’da, Müslümanları birbirleriyle “kardeş” kılmış; aralarındaki anlaşmazlıkların ise sulh ile giderilmesini emretmiştir. Allah’ın bu İlahi hükmü, taraflara hatırlatıldığında ve samimi bir iman bilinciyle yaklaşıldığında, çatışmaların sürdürülmesi için bir gerekçe kalmayacağı açıktır.
Müvekkil, Müslüman ülkeler arasında meydana gelen gerilimlerde; taraflarla doğrudan temas kurularak Kuran’ın açık hükümlerinin hatırlatılmasının, mümin kanı akıtılmasının haram olduğunun ve kardeşlik hukukunun üstün tutulması gerektiğinin vurgulanmasının belirleyici olacağını belirtmektedir.
Zira Müslüman toplumların yöneticileri de, halkları da nihayetinde Allah’a iman eden kimselerdir. Kuran’ın açık hükümleri karşısında, müminler için asıl olan, ayette bildirildiği gibi “İşittik ve itaat ettik” (Bakara Suresi, 285) anlayışıdır. Bu iman bilinci yeniden canlandırıldığında, silahlı çatışmalara dayalı gerilimlerin sürdürülmesi için bir zemin kalmayacaktır.
Müvekkil, kendisine imkan tanınması halinde; Pakistan ile Afganistan arasında yaşanan bu ve benzeri ihtilaflarda Kuran’a dayalı sevgi, kardeşlik ve sulh anlayışını esas alan bir yaklaşım ile taraflara katkı sunabileceğini ve bu anlaşmazlıkları tümüyle ortadan kaldırabileceğini ifade etmektedir. Aynı yöntemin, İslam dünyasında yaşanan diğer gerilimlerde de etkili olacağı kanaatini taşımaktadır.
SONUÇ:
Kuran hükümleri açık biçimde göstermektedir ki; Müslümanların birbirleriyle savaşmaları, ihtilaflarını silahlı yöntemlerle çözmeye çalışmaları ve kardeşlik hukukunu zedelemeleri İslam ahlakıyla bağdaşmamaktadır. Müminler kardeş kılınmış; aralarındaki anlaşmazlıkların ise sulh, adalet ve birlik zemini üzerinde giderilmesi emredilmiştir.
Müslüman toplumların iç çatışmalarla zayıflaması, hem dini hem de insani bakımdan ağır sonuçlar doğurmaktadır. Oysa Kuran’ın ortaya koyduğu model; bölünme değil BİRLİK, çatışma değil SULH, düşmanlık değil KARDEŞLİKTİR.
Bu çerçevede Pakistan ile Afganistan arasında yaşanan gerilimin de, Kuran’ın birlik ve barış emri doğrultusunda ivedilikle sona erdirilmesi gerektiği açıktır. Müslümanlar arasında kalıcı çözüm, ancak Allah’ın Kuran ile bildirdiği hükümlerin esas alınmasıyla mümkündür.
Müvekkil, Kuran’a dayalı sevgi, kardeşlik ve iman bilincini esas alan yaklaşımıyla, bu ve benzeri ihtilafların sona erdirilmesine katkı sağlayabileceğini ifade etmektedir.
Müvekkilin bu konudaki görüş ve değerlendirmelerini vekaleten Mahkemenizin takdirine arz ederiz. 16.03.2026
